HOOG TIJD DE ZEVER ROND ZWARTE PIET EEN HALT TOE TE ROEPEN.

Nu de winter steeds dichter voor de deur komt te staan, is voor Vlaanderens social justice warriors de nood weer aanzienlijk hoog om van hun tak te maken tegen honderd in’t uur. Zoals elk jaar rond deze tijd hebben ze het weer best moeilijk met het bestaan van de Zwarte Pieten, die dezer tijden ons aller Goedheilig Man moeten bijstaan in het verrichten van noeste arbeid ten voordele van de kinders. Enkele jaren geleden begon heel deze zever. Als molshopen in een koeienwei, verschenen plots her en der tegenstanders van Zwarte Piet. Volgens hen werd het hoog tijd om deze sociaal onacceptabele gruweldaad een halt toe te roepen.

Misschien hadden die sloebers wel een punt. Een oude man, white af, die een andere man, black af, het vuile werk laat doen, da’s verre van koosjer. In een overdreven kleinzerige maatschappij als deze is zoiets natuurlijk al helemaal niet kunnen. Ik heb er persoonlijk geen enkel probleem mee, maar ik kan snappen dat sommige mensen er wel niet mee gediend zijn. Hoewel ik wel van mening ben dat dit iets racistisch is geworden vanaf mensen begonnen te zeggen van “Elaba, da’s eigenlijk wel racistisch. Ik vind dat hier niet kunnen.” Het is niet dat Sinterklaas naar Zwarte Piet roept: “Hey,  neger, ga die pakjes is brengen.”. Maar enfin, dat ter zijde.

Het duurde niet zo lang of de tegenstanders konden beginnen met het kraaien van victorie. Ze hadden de strijd gewonnen. Het grootste onheil in de geschiedenis van ons aller Belgenland was verdreven. Zwarte Piet was no more,  hoog tijd voor Roetveegpiet (in de volksmond ook wel eens schoorsteenpiet genoemd) om de figuurlijke kust onveilig te komen maken. De focus kon terug gelegd worden op het dichten van het begrotingstekort, de strijd tegen kanker en het verdrijven van die radicale pipo’s van IS. Tenminste, dat dacht ik toch. Ik was natuurlijk vergeten dat we in het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden zaten. Daar waar de mensen niets liever dan moord en brand schreeuwen over nonsens.

Roetveegpiet – die arme stakker – werd helaas pindakaas niet met open armen ontvangen. Zomaar een blanke man wat zwarte roetvegen op zijn visage tekenen, wie denken ze wel dat ze zijn?! Oké, dan doen we het maar met allemaal verschillende Pieten door elkaar. Volledig zwart -, half- of zelfs niet geschminkte Pieten. Maar ook dat kon voor velen de honger naar oorlogsvoering voor sociale gerechtigheid niet stillen. Er moest en er zou een einde komen aan deze walgelijke traditie. Wat voor een slecht voorbeeld is die Sinterklaas eigenlijk wel niet zeg? Het zou me niets verbazen moest hij ook mensenhandel op zijn kerfstok hebben staan. Ik verschiet van niets meer als het om die lugubere Sint Nikolaas gaat. Vetzak.

De ex-schepen van Sint-Niklaas (dit kan geen toeval meer zijn), Wouter van Bellingen, besloot ook om eens stevig de pannen van het dak te zagen. Hij zal dat missen van toen hij dat nog op dagelijkse basis deed in de politieke wereld. Het hele debat was weer gestart en we hadden het allemaal vlaggen. Omdat het een beetje de spuigaten uit begon te lopen, werd er besloten om een pietenpact op te stellen, dat op het moment van het samenstellen van dit digitale schrijven actief is. Dit pact verbiedt enige vorm van debat over deze rotkwestie tot en met zes december. Driemaal hoera. Vanaf dan kan de hel weer losbarsten en kan er naar hartelust gezaagd worden.

Hier zijn alvast nog enkele leuke alternatieven voor de heer van Bellingen, als het debat weer losbarst:

  • Wodkapiet: Een piet die Sinterklaas uit de oostblok gehaald heeft en die volledig in het zwart en zwaar onderbetaald zijn diensten verleent.
  • Kinderpiet: Deze piet is er om nog meer op de kinderen in te spelen. Kinderpiet werkt gratis en voor niets en moet verplicht op de kamer van de sint slapen als hij deel wil uitmaken van zijn entourage.
  • Burkapiet: Deze zou nog goed uitkomen. Als piet zichzelf niet meer kan vertonen, kan ook niemand er nog om zagen. Probleem opgelost!

Yours truly,

Vincent Pessers

 

Jaaroverzicht op Vincent Pessers’ wijze

Hallo, hier ben ik weer.

Op het moment van dit schrijven is het 123 dagen geleden dat ik nog eens iets postte op dit wonderbaarlijk stukje internet. Een welgemeende sorry aan al wie tranen en tuiten heeft gehuild vanwege de lange afwezigheid. Ik  zal m’n uiterste best doen om u terug op regelmatige basis teleur te stellen met al wat ik schrijf.

2015 loopt blijkbaar op z’n einde. Ik zeg blijkbaar omdat ik geen kerst- of eindejaarsgevoel heb. Normaliter zijn deze eindejaarsblogs altijd een leuke wederzien op het leven van de blogger in kwestie, maar bij mij is dat niet mogelijk. Waarom, vraagt u? Wel, omdat ik dit jaar geprobeerd heb om niets te verwezenlijken, en ik ben daar wonderwel in geslaagd. Ik nam een sabbatjaar en ontmoette Dimitri Bontinck. Een trieste vaststelling is dat dat het hoogtepunt was van m’n jaar. Maar ach, het kan altijd erger.

Erger had bijvoorbeeld geweest dat ik geradicaliseerd was. Ik heb er lang over getwijfeld, maar al dat radicaliseren werd iets te mainstream naar mijn goesting. Jan en alleman plots Jihadi. Wel, ik doe niet mee met de hype en om het op z’n Benito Raman’s te zeggen: “Alle Jihadi’s zijn homo!”. Enfin, genoeg over al die terreur. Het schijnt dat je die sloebers van IS echt niet kwaad mag maken. Ze zijn blijkbaar snel op de tenen getrapt en met zo’n explosief karakter kan dat wel eens voor problemen zorgen.

De T van terreur is natuurlijk niet het enige dat dit jaar sierde. De T van Donald Jr. Trump deed dat ook. Ik wist niet dat mensen met het syndroom van Down überhaupt in de running mogen zijn om de titel van Amerikaanse president in de wacht te slepen, maar enfin, in Amerika kan alles. Donald besloot dat het een goed idee was om Mexicanen te omschrijven als drugsdealers en verkrachters en Donald dacht ook dat het een goed idee was om alle moslims uit de VS te weren. Donald toch. Je bent me er eentje.

Op wetenschappelijk vlak maakten we ook een zeer grote sprong. NASA wist water te vinden op Mars, wat écht wel heel cool is. Zij zijn echter niet de enige die een sprong maakten. Steve Stevaert deed dat ook. Hij sprong eerst op een andere vrouw, en dan van een brug, in de ‘vaert’. Oké, sorry, Steve. Dat was grof.

2015 was ook het jaar van de vluchtelingen. Omtrent dat onderwerp blijft me vooral het hersendode gespuis bij dat moord en brand schreeuwde omdat die “vieze vluchtelingen” hun teergeliefde Belgenland niet binnen mogen. Gelukkig hadden we moederlief Merkel nog, die aan Europa duidelijk maakte dat het hulp bieden een must is en al wie dat niet doet, ja.. Die is homo hé. Toch, Benito Raman? Ik dacht het wel.

Om dit jaaroverzicht niet enkel over slechte zaken te laten gaan, sta me toe op een leuke noot te eindigen. De Rode Duivels, de Rode Helden. Nog nooit heb ik het land zo één weten zijn. Alle tous ensemble gezangen doorheen de Antwerpse straten, dat was potverdekke plezant. Moge we op het nakende Europees kampioenschap komen, zien en overwinnen. En laat er aub ook geen aanslag gebeuren, want dat is écht wel passé.

Voorts wens ik u allen een geweldig 2016 toe, mogen al uw dromen uitkomen.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

 

 

 

 

What happens in Wetstraat, stays in Wetstraat.

We zijn vandaag twee april. Het Vlaamse internet (in Wallonië hebben ze dat niet) ontploft momenteel, en met rede. Minister van staat Steve Stevaert is op het moment van dit schrijven vermist. Enkele uren geleden raakte bekend dat hij zich moest verantwoorden voor de rechtbank omtrent een verkrachtingszaak. Steve, Steve, Steve, wat doe je toch. Nadat hij te gast was geweest bij Goedele Liekens bereikte zijn libido een onwaarschijnlijke piek en nodigde hij een vrouw, die betrokken was bij het programma, uit op zijn kantoor om daar samen naar de uitzending te kijken. Er wordt gefluisterd dat hij haar daar verkracht zou hebben.

En dat is niet het enige seksueel-getinte artikel uit de Wetstraat van vandaag. Ieders favoriet, Jean-Marie Dedecker, zegt dat vrouwen met hem naar bed wilden in ruil voor een plaats op de lijst. Ik weet niet goed wat voor vrouwen uit zichzelf op Jean-Marie zouden kruipen. Blinden, neem ik aan. Je moet al heel ambitieus zijn om zo’n zware taak te verrichten. Macht zou volgens hem erotiseren, iets wat Stevaert ongetwijfeld ook heeft gemerkt. Wat gebeurt daar toch allemaal, in die Wetstraat. God moge het weten. Wie weet worden in De Kamer ook heuse bunga bunga-feestjes georganiseerd. Als Maggie De Block er die dag niet is, weliswaar.

Momenteel valt niets anders te doen dan te wachten op nieuws van enfant terrible, Steve Stevaert. Zijn fiets is alvast terecht, dat is toch een beetje goed nieuws. Als hij het in de toekomst nog moeilijk zou hebben om zijn seksuele driften te onderdrukken, kan hij misschien eens Jean-Marie Dedecker contacteren. Voor Steve maakt hij ongetwijfeld een uitzondering. What happens in ‘Wetstraat’ stays in ‘Wetstraat’.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

De teloorgang van ene Clarkson Jeremy en gouden kak

Vandaag is wederom een dag dat er niet veel is gebeurd. Ik zou het kunnen hebben over de vliegtuigcrash van gisteren, maar omdat ik toch ook een beetje een (weliswaar klein) hart heb, besloot ik dat niet doen. Dan maar enige tijd vertoeven op virtuele muren van geschriften, op zoek naar blogvoer. Er was helaas niet al te veel te vinden, het spijt me oh zo zeer.

Op de site van De Morgen las ik dat Jeremy Clarkson zijn contract niet verlengd zou worden bij de BBC. Voor zij die niet op de hoogte zijn van de heisa omtrent Jeremy, sta me toe u enige intel te verschaffen. Hij was jarenlang één van de drie hosts van het enorm populaire Top Gear, een programma dat wereldwijd miljoenen kijkers haalt. Helaas kreeg hij dus geen nieuw contract vandaag, en dat is volgens de BBC met rede. “Enough is enough”, dachten ze daar.

Clarkson is een man die geregeld voor de nodige controverse zorgde. Hij opteerde om rebellen tijdens de London riots neer te schieten en nog vele meer van die grapjes. Twee weken geleden besloot nonkel Clarkson dat het een goed idee zou zijn om een handgemeen te hebben met één van de producers van de show. Eerst nadenken, dan pas doen, zou mijn grootmoeder tegen hem zeggen. Jammer dat ze hem dat niet heeft gezegd, dan had hij nu nog vol jolijt kunnen verder werken. Maar er is hoop, Jeremy!

Want op de site van Het Nieuwsblad vond ik dan weer iets anders. Volgens Amerikaanse geologen zijn onze uitwerpselen letterlijk een goudmijn waard. Alvorens u naar het toilet rent om uw gevoeg te doen, leest u even voort, want het is niet helemaal zoals u denkt/hoopt. Het zou gaan om het filteren van onze feces uit rioolwater, en we alvorens we miljonair zouden kunnen worden van onze toiletervaring, moeten we het equivalent stront produceren van één miljoen mensen. Een hele hoop dus, maar als we allemaal samenleggen, moet dat lukken. Ik begin er alvast vandaag aan. Tupperware, iemand?

Zo zie, dat was het weer voor vandaag. Voor zij die geen fan zijn van Clarkson en kakken, het spijt me zeer. Er was niet al te veel meer waar ik over schrijven kon, helaas.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Belgium’s got no talent.

M’n waarde dames en heren, vandaag is zo één van die dagen dat er actueel niet al te veel is gebeurd. Er is zodanig weinig gebeurd dat op de site van Het Nieuwsblad er zelfs een artikel staat over een auditie in dé grootste talentenshow voor gehandicapten: Belgium’s got talent. Het artikel ging over ene sloeber genaamd Steff.  Een vijftienjarige jongeling die naar eigen zeggen “een lieke” kwam zingen, maar eigenlijk iedereen met verstomming kwam slaan en een magistrale opvoering bracht van ‘O Mio Babbino Caro’.

Toegegeven, het was een fenomenale auditie. Maar dat is ook maar één keer om de drieduizend afleveringen dat we iets zien dat effectief zo mooi en effectief talentvol is. Belgium’s got talent is eigenlijk gewoon ‘Idool’ maar met een andere naam. Bijna iedereen komt zingen, en het is vaak slecht. Hier en daar hebben we dan iemand die een goocheltruck komt doen, of iemand die komt jodelen. Het talent spat er van af.

Het feit dat er tegenwoordig meer talentenshows zijn dan dat er uitzendingen zijn van het Nieuws, is niet hetgeen waar ik me het meeste aan stoor. De jury, is dat wel. Ray, om te beginnen, is het Engelstalige jurylid van de nobele groep “talentspotters”. Ik weet niet uit welke boom ze hem geschud hebben of van waar die man überhaupt komt, maar stuur hem terug naar MTV, en liefst zo snel mogelijk. Ik denk dat als je die man tegen een plant laat spreken, die plant na drie minuten al verwelkt is. Dan heb ik het over de plant natuurlijk. Ray is dat al.

Niels Destadsbader dan. Zonder twijfel iemand die talent kan herkennen. Die man heeft in dé hitserie ‘De Kampioenen’ meegespeeld, een programma waarvoor je IQ maximaal 48 mag zijn, anders kom je de cast niet binnen. Ik ben er zeker van dat je nog veel talent gaat vinden Niels, maar leer eerst je veters knopen.

Rob Vanoudenhoven is dan weer iemand die wel degelijk een talent bezit om uitermate geestig en tof te zijn. Helaas heeft hij ooit besloten om ‘Nonkel mop’ te maken. Als ik terugdenk aan dat programma, word ik al meteen terug suïcidaal, dus laat ik het hierbij. Rob, herpak je, ik ben nog steeds een fan.

Over Karen Damen kan ik uiteraard geen slecht woord zeggen. Karen, moest je dit lezen, raad ik je ten stelligste aan je bevallige oog te laten vallen op mijn vorige blog genaamd ‘K3, c’est fini’. Daarin verheerlijk ik jou en het K3 gezelschap en wens ik jullie het allerbeste toe.

Afvoeren, graag.

Your sincerely,

Vincent Pessers

K3, c’est fini.

Woensdag achttien maart zal de geschiedenisboeken ingaan als de dag dat de wereld even stopte met draaien. Het hele land verkeert in een diepe shock, maar niet heus. K3, de de beruchte meidengroep van Studio 100, met wie ik in mijn eerste 5 levensjaren lief en leed heb gedeeld, houdt op te bestaan. Tenminste, de huidige zangeressen toch. Toen enkele jaren geleden Kathleen er de brui aan gaf,  had ik het al moeilijk. De volledige basis van mijn jeugd was weg. Plots kwam daar een nieuwe blonde, wulpse dame bij, een Hollandse dan nog wel. Het was toen al duidelijk. K3 zou nooit meer dezelfde zijn.

Karen, Josje, en die met haar zwart haar, hebben zonet een persconferentie gegeven waarin ze hun afscheid aankondigden. Menige tranen vloeiden over mijn wangen. Niet omdat ze stoppen, maar omdat er een TV-show komt waarin K3 op zoek gaat naar een nieuwe K3. Moet dat nu echt, Gert? Alsof we nog niet genoeg talentenshows hebben. Het leven is vandaag niet eerlijk.

Ik vraag me af of we in de toekomst nog van hen gaan horen. Kathleen dacht enkele jaren geleden dat het een goed idee zou zijn om solo te gaan. Een plan dat faliekant is mislukt. God moge weten waar onze bevallige blonde nu ronddalkt. Karen zal een prominent figuur worden op de Vlaamse televisie, dat is ondertussen al wel duidelijk, aangezien ze momenteel in drie programma’s te zien is. En die met haar zwart haar? Ach, die heeft halfgod Gene Thomas nog. Zij heeft in geen geval te klagen.

Dames, ik wens jullie alledrie het beste, het ga jullie goed. Josje, ik richt me nu specifiek tot jou. Als je ooit een ranke schouder nodig hebt om op uit te huilen, bied ik je de mijne aan. Die is te verhuren aan democratische prijs en wetenschappelijk bewezen beter als die van Kevin Janssen. Call me.

Yours sincerely,01-K3-achtergronden-k3-wallpapers-karen-damen-kristel-verbeke-josje-huisman-wallpaper

Vincent Pessers.

Hey, Vince, kop op.

M’n waarde heer Vincent Kompany, gegroet. U moge mij dan wel niet kennen (iets waar we spoedig verandering in moet brengen, me dunkt), sta me toe u op te beuren in deze voor u donkere tijden. Ik ben, net zoals velen, een fan van u. Meer zelfs, ik adoreer u. Voor zij die de naam Kompany hoog in het vaandel dragen, is het een jammerlijke zaak om te zien hoe uw recente voetbalprestaties worden omschreven in de pers en op sociale media.

Oké, u zit in een vormdip, dat is duidelijk. Iets wat voor velen blijkbaar genoeg is om uw hele carrière op de figuurlijke korrel te nemen. Dat is nu toch niet van doen, hé. U verdient dat niet. Maar laat het niet aan uw patriottische hart komen, er is nog een ganse natie die zich achter u schaart. Zij die zeggen dat u geen leider bent, en dat nooit geweest bent, zijn klaar voor de brandstapel. U heeft in het verleden meermaals bewezen dat u meer bent als een leider, een koning.

U leidt de beste generatie die ons Belgische voetballand ooit kende en u doet dat op magistrale wijze. U heeft bij Manchester City een joekel van een steen bijgedragen om hen weer naar een topniveau te tillen. Om dit alles nog beter te maken, bent u ook nog eens een zeer slim, sympathiek en vrijgevig persoon.  Indien u nog niet doorheeft hoe hard ik u steun: U zou mijn hond mogen overrijden met een camion, en ik zou nog steeds ‘Vince the prince’ scanderen door de straten, als u ons Belgenland naar victorie leidt op het Europese kampioenschap. Het ga u goed, Vince. U komt wel terug, ik ben er gerust op.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Hallo, ik ga beginnen bloggen.

Een nieuwe blogpost van Vincent Pessers. België haalt opgelucht adem. Bij deze ga ik mezelf ook proberen een opdracht op te leggen. Ik ga een nobele poging ondernemen om elke week tweemaal een blogpost te schrijven. Mensen lezen graag en ik schrijf graag. Een win-win situatie, als het ware.

Ik hoor u echter denken: ‘Hey, Vinnie (u mag Vinnie zeggen), hoe gaat gij dat allemaal doen enzo?’. Wel, dat is een uitmuntende vraag waar ik zelf nog niet meteen antwoord op heb. Ik zou kunnen schrijven over wat ik allemaal doe op een dag, maar omdat dat absoluut geen hol is, is dat geen optie. Ik besloot het over een andere boeg te gooien.

Mijn vorige blogpost, Je suis Charlie, heeft vele “views” gehaald. Dat was op dat moment een zeer actueel onderwerp en dus heb ik samen met mijn mama, maar niet heus, besloten om een blogpost te schrijven over een actueel onderwerp van dat moment. Ik zal doorheen de frontpagina’s browsen van al wat journalistiek Vlaanderen mij te bieden heeft, en daar één artikel uitkiezen waarover ik mijn mening dan zal verkondigen in de vorm van een digitale tekst op dit medium. Het belooft een fantastisch avontuur te worden waarin bloed, zweet en tranen rijkelijk zullen vloeien.

Voor al de nieuwe mensen die hier niet zijn via de link die ik op Twitter deelde en die momenteel in een mentale tweestrijd verwikkeld zijn omtrent het al dan niet volgen van mijn account op WordPress, even wat info over mezelf: Ik ben Vincent Pessers, negentien jaar oud. Ik ben de winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede en de auteur van De Bijbel. Wekelijks red ik ook het leven van een honderdtal puppy’s in nood. Het ga u allen goed en ik hoop u wekelijks welkom te kunnen heten.

Yours sincerely,

Vincent Pessers