De teloorgang van ene Clarkson Jeremy en gouden kak

Vandaag is wederom een dag dat er niet veel is gebeurd. Ik zou het kunnen hebben over de vliegtuigcrash van gisteren, maar omdat ik toch ook een beetje een (weliswaar klein) hart heb, besloot ik dat niet doen. Dan maar enige tijd vertoeven op virtuele muren van geschriften, op zoek naar blogvoer. Er was helaas niet al te veel te vinden, het spijt me oh zo zeer.

Op de site van De Morgen las ik dat Jeremy Clarkson zijn contract niet verlengd zou worden bij de BBC. Voor zij die niet op de hoogte zijn van de heisa omtrent Jeremy, sta me toe u enige intel te verschaffen. Hij was jarenlang één van de drie hosts van het enorm populaire Top Gear, een programma dat wereldwijd miljoenen kijkers haalt. Helaas kreeg hij dus geen nieuw contract vandaag, en dat is volgens de BBC met rede. “Enough is enough”, dachten ze daar.

Clarkson is een man die geregeld voor de nodige controverse zorgde. Hij opteerde om rebellen tijdens de London riots neer te schieten en nog vele meer van die grapjes. Twee weken geleden besloot nonkel Clarkson dat het een goed idee zou zijn om een handgemeen te hebben met één van de producers van de show. Eerst nadenken, dan pas doen, zou mijn grootmoeder tegen hem zeggen. Jammer dat ze hem dat niet heeft gezegd, dan had hij nu nog vol jolijt kunnen verder werken. Maar er is hoop, Jeremy!

Want op de site van Het Nieuwsblad vond ik dan weer iets anders. Volgens Amerikaanse geologen zijn onze uitwerpselen letterlijk een goudmijn waard. Alvorens u naar het toilet rent om uw gevoeg te doen, leest u even voort, want het is niet helemaal zoals u denkt/hoopt. Het zou gaan om het filteren van onze feces uit rioolwater, en we alvorens we miljonair zouden kunnen worden van onze toiletervaring, moeten we het equivalent stront produceren van één miljoen mensen. Een hele hoop dus, maar als we allemaal samenleggen, moet dat lukken. Ik begin er alvast vandaag aan. Tupperware, iemand?

Zo zie, dat was het weer voor vandaag. Voor zij die geen fan zijn van Clarkson en kakken, het spijt me zeer. Er was niet al te veel meer waar ik over schrijven kon, helaas.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Belgium’s got no talent.

M’n waarde dames en heren, vandaag is zo één van die dagen dat er actueel niet al te veel is gebeurd. Er is zodanig weinig gebeurd dat op de site van Het Nieuwsblad er zelfs een artikel staat over een auditie in dé grootste talentenshow voor gehandicapten: Belgium’s got talent. Het artikel ging over ene sloeber genaamd Steff.  Een vijftienjarige jongeling die naar eigen zeggen “een lieke” kwam zingen, maar eigenlijk iedereen met verstomming kwam slaan en een magistrale opvoering bracht van ‘O Mio Babbino Caro’.

Toegegeven, het was een fenomenale auditie. Maar dat is ook maar één keer om de drieduizend afleveringen dat we iets zien dat effectief zo mooi en effectief talentvol is. Belgium’s got talent is eigenlijk gewoon ‘Idool’ maar met een andere naam. Bijna iedereen komt zingen, en het is vaak slecht. Hier en daar hebben we dan iemand die een goocheltruck komt doen, of iemand die komt jodelen. Het talent spat er van af.

Het feit dat er tegenwoordig meer talentenshows zijn dan dat er uitzendingen zijn van het Nieuws, is niet hetgeen waar ik me het meeste aan stoor. De jury, is dat wel. Ray, om te beginnen, is het Engelstalige jurylid van de nobele groep “talentspotters”. Ik weet niet uit welke boom ze hem geschud hebben of van waar die man überhaupt komt, maar stuur hem terug naar MTV, en liefst zo snel mogelijk. Ik denk dat als je die man tegen een plant laat spreken, die plant na drie minuten al verwelkt is. Dan heb ik het over de plant natuurlijk. Ray is dat al.

Niels Destadsbader dan. Zonder twijfel iemand die talent kan herkennen. Die man heeft in dé hitserie ‘De Kampioenen’ meegespeeld, een programma waarvoor je IQ maximaal 48 mag zijn, anders kom je de cast niet binnen. Ik ben er zeker van dat je nog veel talent gaat vinden Niels, maar leer eerst je veters knopen.

Rob Vanoudenhoven is dan weer iemand die wel degelijk een talent bezit om uitermate geestig en tof te zijn. Helaas heeft hij ooit besloten om ‘Nonkel mop’ te maken. Als ik terugdenk aan dat programma, word ik al meteen terug suïcidaal, dus laat ik het hierbij. Rob, herpak je, ik ben nog steeds een fan.

Over Karen Damen kan ik uiteraard geen slecht woord zeggen. Karen, moest je dit lezen, raad ik je ten stelligste aan je bevallige oog te laten vallen op mijn vorige blog genaamd ‘K3, c’est fini’. Daarin verheerlijk ik jou en het K3 gezelschap en wens ik jullie het allerbeste toe.

Afvoeren, graag.

Your sincerely,

Vincent Pessers