De teloorgang van ene Clarkson Jeremy en gouden kak

Vandaag is wederom een dag dat er niet veel is gebeurd. Ik zou het kunnen hebben over de vliegtuigcrash van gisteren, maar omdat ik toch ook een beetje een (weliswaar klein) hart heb, besloot ik dat niet doen. Dan maar enige tijd vertoeven op virtuele muren van geschriften, op zoek naar blogvoer. Er was helaas niet al te veel te vinden, het spijt me oh zo zeer.

Op de site van De Morgen las ik dat Jeremy Clarkson zijn contract niet verlengd zou worden bij de BBC. Voor zij die niet op de hoogte zijn van de heisa omtrent Jeremy, sta me toe u enige intel te verschaffen. Hij was jarenlang één van de drie hosts van het enorm populaire Top Gear, een programma dat wereldwijd miljoenen kijkers haalt. Helaas kreeg hij dus geen nieuw contract vandaag, en dat is volgens de BBC met rede. “Enough is enough”, dachten ze daar.

Clarkson is een man die geregeld voor de nodige controverse zorgde. Hij opteerde om rebellen tijdens de London riots neer te schieten en nog vele meer van die grapjes. Twee weken geleden besloot nonkel Clarkson dat het een goed idee zou zijn om een handgemeen te hebben met één van de producers van de show. Eerst nadenken, dan pas doen, zou mijn grootmoeder tegen hem zeggen. Jammer dat ze hem dat niet heeft gezegd, dan had hij nu nog vol jolijt kunnen verder werken. Maar er is hoop, Jeremy!

Want op de site van Het Nieuwsblad vond ik dan weer iets anders. Volgens Amerikaanse geologen zijn onze uitwerpselen letterlijk een goudmijn waard. Alvorens u naar het toilet rent om uw gevoeg te doen, leest u even voort, want het is niet helemaal zoals u denkt/hoopt. Het zou gaan om het filteren van onze feces uit rioolwater, en we alvorens we miljonair zouden kunnen worden van onze toiletervaring, moeten we het equivalent stront produceren van één miljoen mensen. Een hele hoop dus, maar als we allemaal samenleggen, moet dat lukken. Ik begin er alvast vandaag aan. Tupperware, iemand?

Zo zie, dat was het weer voor vandaag. Voor zij die geen fan zijn van Clarkson en kakken, het spijt me zeer. Er was niet al te veel meer waar ik over schrijven kon, helaas.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Hey, Vince, kop op.

M’n waarde heer Vincent Kompany, gegroet. U moge mij dan wel niet kennen (iets waar we spoedig verandering in moet brengen, me dunkt), sta me toe u op te beuren in deze voor u donkere tijden. Ik ben, net zoals velen, een fan van u. Meer zelfs, ik adoreer u. Voor zij die de naam Kompany hoog in het vaandel dragen, is het een jammerlijke zaak om te zien hoe uw recente voetbalprestaties worden omschreven in de pers en op sociale media.

Oké, u zit in een vormdip, dat is duidelijk. Iets wat voor velen blijkbaar genoeg is om uw hele carrière op de figuurlijke korrel te nemen. Dat is nu toch niet van doen, hé. U verdient dat niet. Maar laat het niet aan uw patriottische hart komen, er is nog een ganse natie die zich achter u schaart. Zij die zeggen dat u geen leider bent, en dat nooit geweest bent, zijn klaar voor de brandstapel. U heeft in het verleden meermaals bewezen dat u meer bent als een leider, een koning.

U leidt de beste generatie die ons Belgische voetballand ooit kende en u doet dat op magistrale wijze. U heeft bij Manchester City een joekel van een steen bijgedragen om hen weer naar een topniveau te tillen. Om dit alles nog beter te maken, bent u ook nog eens een zeer slim, sympathiek en vrijgevig persoon.  Indien u nog niet doorheeft hoe hard ik u steun: U zou mijn hond mogen overrijden met een camion, en ik zou nog steeds ‘Vince the prince’ scanderen door de straten, als u ons Belgenland naar victorie leidt op het Europese kampioenschap. Het ga u goed, Vince. U komt wel terug, ik ben er gerust op.

Yours sincerely,

Vincent Pessers