Ik haat Eurosong en iedereen mag het weten

Hallo aan al de personen die de fout maakten om deze nonsens te lezen.

Er zijn in deze wrede wereld vele dingen waar ik me aan stoor. Dan heb ik het over groepsaanrandingen, terroristische aanslagen en moord enzo. Maar waar ik me pas écht aan stoor, en dat is misschien nog wel de ergste van allemaal, is het feit dat het concept van ‘Eurosong’ nog steeds bestaat.

Voor alle onwetende lieden die geen weet hebben van wat dat Eurosong nu eigenlijk is        – hoewel ik betwijfel dat die bestaan -, zal ik even toelichten wat het inhoudt. Eurosong kan je eigenlijk best omschrijven als een zangwedstrijd voor gehandicapten, die vaak gewonnen wordt door de meest vreemde act van de avond. Zo hebben we de afgelopen jaren al een transgender als winnaar(es) (?) gehad, maar ook een handvol gekke Finnen verkleed als demonen wisten zich te kronen tot winnaar van de wedstrijd die niemand iets kan schelen.

Waar ik met ook ontzettend aan stoor, is het feit dat het telkens weer exact hetzelfde is. Een show van een anderhalf uur waarbij de ene na de andere artiest zijn of haar ding komt doen, hunkerend naar winst om het op die manier te maken in de muziekindustrie. Helaas heeft geen enkele deelnemer ooit naar voorbije shows en winnaars gekeken, want dan hadden ze geweten dat dat vijf minuten-durende glorietijd die ze hebben als ze het programma winnen, meestal de enige uit hun carrière is. Nu ben ik een beetje te hard naar mijn goesting aan het haten op de artiesten die meedoen aan deze farce en dat is niet echt de bedoeling. Sorry, artiesten x

Wat ik wel wil, is haten op het ganse concept, dus laat me dat proces even voortzetten. Elk jaar opnieuw vraag ik me af welke mensen allemaal het criminele feit begaan om die bewuste, beruchte zondag af te stemmen op één om die klucht te bekijken. En het stopt niet bij één keer, nee hoor. Enkele jaren geleden is besloten om de mensheid écht te straffen en ook de halve finales uit te zenden. De druppel die de figuurlijke emmer deed overlopen, was dat. Een moment waar niemand op aan het wachten was, dus ik hoop om dat via dit schrijven te stoppen.

Bon, dat moest ik even kwijt. Ik kan niet zo goed vatten dat Eurosong nog steeds zoveel kijkers haalt. De kijkers zullen blind of doof zijn, ofzo. Ik hoop uit de grond van mijn (gouden) hart dat Eurosong een uitstervend iets is, of toch dat ze het concept grondig aanpassen. Doe het met wereldleiders. Ikzelf popel alvast bij het idee om Angela Merkel het beste van zichzelf te zien geven, terwijl koning Filip zich in de coulissen voorbereidt om zijn versie van Euphoria perfect te kunnen brengen. Als hij die dag niet op vakantie is, natuurlijk. Met Filip weet je nooit.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Jaaroverzicht op Vincent Pessers’ wijze

Hallo, hier ben ik weer.

Op het moment van dit schrijven is het 123 dagen geleden dat ik nog eens iets postte op dit wonderbaarlijk stukje internet. Een welgemeende sorry aan al wie tranen en tuiten heeft gehuild vanwege de lange afwezigheid. Ik  zal m’n uiterste best doen om u terug op regelmatige basis teleur te stellen met al wat ik schrijf.

2015 loopt blijkbaar op z’n einde. Ik zeg blijkbaar omdat ik geen kerst- of eindejaarsgevoel heb. Normaliter zijn deze eindejaarsblogs altijd een leuke wederzien op het leven van de blogger in kwestie, maar bij mij is dat niet mogelijk. Waarom, vraagt u? Wel, omdat ik dit jaar geprobeerd heb om niets te verwezenlijken, en ik ben daar wonderwel in geslaagd. Ik nam een sabbatjaar en ontmoette Dimitri Bontinck. Een trieste vaststelling is dat dat het hoogtepunt was van m’n jaar. Maar ach, het kan altijd erger.

Erger had bijvoorbeeld geweest dat ik geradicaliseerd was. Ik heb er lang over getwijfeld, maar al dat radicaliseren werd iets te mainstream naar mijn goesting. Jan en alleman plots Jihadi. Wel, ik doe niet mee met de hype en om het op z’n Benito Raman’s te zeggen: “Alle Jihadi’s zijn homo!”. Enfin, genoeg over al die terreur. Het schijnt dat je die sloebers van IS echt niet kwaad mag maken. Ze zijn blijkbaar snel op de tenen getrapt en met zo’n explosief karakter kan dat wel eens voor problemen zorgen.

De T van terreur is natuurlijk niet het enige dat dit jaar sierde. De T van Donald Jr. Trump deed dat ook. Ik wist niet dat mensen met het syndroom van Down überhaupt in de running mogen zijn om de titel van Amerikaanse president in de wacht te slepen, maar enfin, in Amerika kan alles. Donald besloot dat het een goed idee was om Mexicanen te omschrijven als drugsdealers en verkrachters en Donald dacht ook dat het een goed idee was om alle moslims uit de VS te weren. Donald toch. Je bent me er eentje.

Op wetenschappelijk vlak maakten we ook een zeer grote sprong. NASA wist water te vinden op Mars, wat écht wel heel cool is. Zij zijn echter niet de enige die een sprong maakten. Steve Stevaert deed dat ook. Hij sprong eerst op een andere vrouw, en dan van een brug, in de ‘vaert’. Oké, sorry, Steve. Dat was grof.

2015 was ook het jaar van de vluchtelingen. Omtrent dat onderwerp blijft me vooral het hersendode gespuis bij dat moord en brand schreeuwde omdat die “vieze vluchtelingen” hun teergeliefde Belgenland niet binnen mogen. Gelukkig hadden we moederlief Merkel nog, die aan Europa duidelijk maakte dat het hulp bieden een must is en al wie dat niet doet, ja.. Die is homo hé. Toch, Benito Raman? Ik dacht het wel.

Om dit jaaroverzicht niet enkel over slechte zaken te laten gaan, sta me toe op een leuke noot te eindigen. De Rode Duivels, de Rode Helden. Nog nooit heb ik het land zo één weten zijn. Alle tous ensemble gezangen doorheen de Antwerpse straten, dat was potverdekke plezant. Moge we op het nakende Europees kampioenschap komen, zien en overwinnen. En laat er aub ook geen aanslag gebeuren, want dat is écht wel passé.

Voorts wens ik u allen een geweldig 2016 toe, mogen al uw dromen uitkomen.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

 

 

 

 

Taxi Tom: De rëunie

Dames en heren, met veel plezier kan ik u allen mededelen dat ik een ontmoeting heb gehad met ons aller, Taxi Tom. Tom benaderde me via Facebook om te vragen of het mogelijk was eens met mij te spreken. Een kans die ik, uiteraard, niet kon laten schieten. Voor alle onwetende zielen die niet af weten van wie (of wat) Taxi Tom is, sta me toe u door te verwijzen naar een magistrale blogpost die ik een aantal maanden geleden schreef. Deze kwam er naar aanleiding van een redelijk komisch akkefiet tussen de heer Tom en yours truly. U kan deze blog hier vinden. Het is het lezen waard.

Zo, nadat u allen bent ingelicht over de hele situatie, kunnen we van wal gaan. Ik kreeg op twee juli een digitaal schrijven in mijn virtuele brievenbus. Afzender: Taxi motherfucking Tom. Hij zei mij dat hij m’n blogpost had gelezen en dat hij een beetje in de war was. Er was naar zijn mening verdacht weinig positiefs te lezen over zichzelf. Ik liet hem weten dat dat de bedoeling was, het een zeer goede reden had en dat ik het op prijs zou stellen als hij mij met rust zou laten. Tom zag dat echter niet zitten. Hij zei dat hij veel spijt had van zijn begane daden en dat ik een tweede kans kreeg, zonder dat ik daar naar had gevraagd. Hij verzekerde me dat er vanaf heden een nieuwe wind zou waaien bij de GVDA, de organisatie waar Tom ritten voor rijdt. Toen we klaar waren met oude koetjes en kalfjes uit de figuurlijke gracht te halen, wenste hij me nog een gelukkige verjaardag, acht dagen na m’n eigenlijke verjaardag. Om te vieren dat ik m’n twintigste lente had gehaald, zei hij me dat hij me een pita wou trakteren. 

Tom stuurde me nadien nog enkele berichten, maar ik was mentaal nog niet klaar voor een nieuwe confrontatie met Tom, dus liet het even rusten. Tot de dag dat ik plots bericht kreeg van de GVDA zelf. De man achter het schrijven bleek een zeker Luc Van Dessel te zijn. Luc Van Dessel is de baas van Tom en zwaait met het vaandel tenhuize GVDA. Tot op het moment van dit schrijven ben ik nog steeds niet zeker of de man die uit naam van de GVDA naar me stuurde effectief Luc was, of Tom, die deed alsof Luc te zijn. Ik besloot niet langer te woelen om het idee wie nu eigenlijk het persona was met wie ik enkele berichten had gestuurd en stemde in op het voorstel. Taxi Tom en ik zouden elkander gaan ontmoeten! Ik besloot het hele gebeuren vast te leggen op camera. Je weet maar nooit wat voor stoten die Tom uit kan halen. Helaas was het beeldmateriaal niet al te top. Treur echter niet. Ik zal doorheen deze blogpost af en toe een paar beelden toevoegen aan het manifest dat ik momenteel schrijf.

De dag des oordeels was er eindelijk. Na vele maanden was het eindelijk nog eens tijd om de visage van Taxi Tom op mijn netvlies te branden. We schrijven negen juli. Het is een warme zomerdag en ik popel om de mythe die Taxi Tom heet nog eens te ontmoeten. En dan plots, een tekstbericht komt mijn mobiele telefoon binnen. Het luidt: ‘Ik ben er.’ 

Het was zo ver. Ik nam plaats in de pussymagnet waar Tom sedert ettelijke jaren het Vlaamse wegdek mee onveilig maakt en maakte me klaar voor de rit van m’n leven. Ik was de wagen nog niet binnengestapt, of Tom begon al over het delict van enkele maanden geleden. Hij verkoos om het verleden achter zich te laten en wou enkel toekomstgerichte vragen beantwoorden. Ik vroeg hem toch om enige uitleg over ons voor voorval. Alvorens hij daar op antwoorden kon, moest hij zich eerst even bekommeren om de cameraman, die de deur niet gesloten kreeg. Tom, al een zestal jaar in de taxigame, had natuurlijk geen probleem met het sluiten van de deur. Pure klasse.

Ik vroeg hem waarom hij altijd zo kwaad is tegen zijn klanten. Want, laat ons eerlijk zijn, dat is toch wel een zeer aparte verkoopstechniek. Volgens Tom ligt die fout niet bij hem. Hij wordt namelijk al een lange tijd geteisterd door een tot op heden nobel onbekend individu. Deze liet Tom verscheidene keren en voor de leute naar ietwat vreemde plaatsen komen.

Dixit Tom: “De reden waarom ik eigenlijk soms zo grof doe tegen u en anderen, is de ene bepaalde persoon…”. Dit alles is nu echte eindelijk opgelost en Tom klinkt verlost. Een afgesloten hoofdstuk in de Taxi Tom-saga. 

We zijn toen ook echtig waar een pita gaan eten, maar daar is werkelijk niets interessant gezegd. Tom at een dame-blanche, voor zij die het willen weten. Toen we weer onderweg waren naar huis kreeg Tom telefoon. Voor velen onder u zal dit toen terugdenken aan die keer dat u zelf in verbale oorlogsvoering zat met Tom. Misschien heeft hij toen ook wel de oh zo profetische woorden “Ik moet dat eerst bespreken aan mijn baas” gescandeerd, zoals in onderstaand geval. Taxi Tom, the legend.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Screen Shot 2015-08-01 at 19.53.07Screen Shot 2015-08-01 at 19.54.57Screen Shot 2015-08-01 at 19.55.21
Screen Shot 2015-08-01 at 19.55.36Screen Shot 2015-08-01 at 19.55.50Screen Shot 2015-08-01 at 19.56.01Screen Shot 2015-08-01 at 19.58.24Screen Shot 2015-08-01 at 19.58.40Screen Shot 2015-08-01 at 19.58.52Screen Shot 2015-08-01 at 19.59.02

Drank en Drugs en meer van zo’n idiote hypes

Wat een genot, wat een zegen. Eindelijk! Eindelijk kan ik weer onzin schrijven en deze ongegeneerd op het internet tentoonstellen voor al wie niets beters te doen heeft. Het is alweer lang geleden dat ik nog eens iets schreef. Schandalig, maar ik heb er een goede reden voor. Een kleine maand geleden stortte mijn wereld in. Ik maakte iets mee dat ik niemand toewens, het was pure horror. Mijn Macbook Pro, mijn alles, werd van mij ontnomen door een onbekend individu. Ik wist een maand te overleven zonder laptop en dat ging ontzettend moeilijk. Toen ik enkele dagen geleden begon te schuimbekken, wist ik dat het zo niet verder kon. Ik begaf me naar de lokale Media Markt en schafte mij een nieuwe laptop aan. Moest de dief dit lezen (op mijn eigen laptop dan, neem ik aan. Ironie.), gelieve hem terug te geven. Ik zal niet boos zijn, echtigintechtig.

Bon, nu dat gezegd zijnde, kan ik mij weer volop richting op het schrijven van absolute nonsens voor u allen. De voorbije maand zijn weer een aantal trends opgedoken op de sociale media die mijn wenkbrauwen danig deden fronsen. Op Facebook, bijvoorbeeld. Daar is de #DontJudgeChallenge immens populair. Bij de #DontJudgeChallenge is het de bedoeling dat mensen met het syndroom van Down een video uploaden waarin ze hun uiterste best doen om zo lelijk mogelijk te zijn. Hiervoor worden allerlei attributen gebruikt. Van het tekenen van een unibrow tot zichzelf voltekenen met zwarte puisten. Vanaf ze zichzelf naar believen hebben verminkt is het tijd voor het echte werk. Ze staan wat te staren naar de camera en nemen na enkele seconden wat zeep. Ze raken even hun hoofd aan en dekken dan de camera af. Als ze hun hand weer van de camera af halen is het menes. Vanaf dan wordt gestreden om de titel van ‘Grootste homo op Facebook’.  Vreemd genoeg is er geen winnaar, elk mannelijk wezen dat heeft deelgenomen aan deze gruwel staat op de eerste plaats. Ik schaam mij om deel uit te maken van de mensheid. Aan alle ouders wiens kinderen hebben deelgenomen aan deze lugubere hype: Gelieve deze te onterven. Ze zijn te ver gegaan. Ziehier een compilatie van enkele #DontJudgeMeChallenge videos.

In Nederland is er dan weer een hype omtrent het beruchte ‘Drank en Drugs’ lied van de onwaarschijnlijk getalenteerde Lil’ Kleine. Zeg nu zelf, die naam straalt gewoon pure klasse uit. De profetische woorden “alle tieners zeggen ja tegen MDMA” gaan al enkele weken de Verenigde Nederlanden rond.  De teller van het lied staat op een onwaarschijnlijke elf miljoen views. Ik vind het verontrustend dat elf miljoen mensen dezelfde fout maken, maar bon. In de videoclip is duidelijk veel moeite en tijd gestoken. Ze hebben een verzameling leeghoofden weten te bemachtigen (Lil’ Kleine en Ronnie Flex incluis) die allemaal hun uiterste best doen om de meest bizarre en verontrustende persoon te zijn in de videoclip. Zo zien we een man van ongeveer zestig jaar die een struik aan het droogneuken is en ook een vrouw wiens hormonen op een vreemde manier werken en die besluit om op haar beurt dan weer de onderkant van een bank te humpen. Lil’ Kleine – vrij vertaald ‘Kleine Kleine’ – is duidelijk een opkomend talent en ik kan haast niet wachten op zijn nieuwe liederen. Wat een kastaar.

Zo, mijn gebloggel zal sedert vandaag frequenter op uw tijdlijn verschijnen. Sorry daarvoor.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Mijn ontmoeting met Dimitri Bontinck

Dames en heren, ik heb heugelijk nieuws. Ik had vorige week vrijdag (29/05) een ontmoeting met ieders favoriete jihadi-strijder, Dimitri Bontinck. Ik was met hem in contact gekomen via het wonderbaarlijke medium dat Facebook heet en al snel stemde hij in op mijn verzoek om hem te interviewen. Het bleef echter niet bij instemmen. Ik moest maar één keer subtiel vermelden dat de media hem eenzijdig behandelt (in de hoop dat hij zo sneller zou instemmen) en Dimi was meteen in vorm. Hij stuurde me de volgende dag dit door. Oh, Dimi toch.

Ik liet hem weten dat ik hem spoedig telefonisch zou contacteren, om af te spreken waar we elkander zouden ontmoeten en om hem op de hoogte te brengen dat dit hele gebeuren vastgelegd ging worden op camera. De eerste verbale communicatie tussen Dimitri Bontinck en yours truly geschiedde vorige week donderdag, één dag voor het interview (Ik ben niet zo goed in dingen op voorhand te doen). De telefoon rinkelde. “Phaedra Hoste, ben jij dat?”, klonk het. Oké nee, dat is niet waar. Wat ik echter wel te horen kreeg was een schuchtere “Hallo?”. Het was duidelijk dat Dimitri op zijn hoede was. Ik stelde hem met enkele bemoedigende woorden gerust dat ik het was en dat hij niet bang hoefde te zijn. Het hielp. Meer tipjes van de figuurlijke sluier zal ik echter niet lichten, dat bewaar ik voor de video.

We spraken af in Antwerpen Stad, pal voor de Delhaize. Dat was vlakbij hem thuis en van daaruit zouden we op zoek gaan naar een café, om daar rustig te bavarderen over verscheidene koetjes en kalfjes, de celstraf die hem werd opgelegd maar vooral: ‘Wie is de échte Dimitri Bontinck?’. Niet veel later namen we plaats in café ‘Londen’, een gezellige brasserie/café. Ik zei tegen Dimitri dat hij iets mocht bestellen en dat ik het wel zou betalen. Die man heeft tenslotte ingestemd om geïnterviewd te worden door een jongeling van negentien, dat is het minste dat ik kon doen. Hij vroeg me: “Euh, whisky, past dat binnen uw budget?”. Ik antwoordde: “Natuurlijk, Dimi.”, en gooide een paarse flap op tafel. Oké nee, dat is ook niet waar, maar ik heb hem wel een whisky betaald. Dan was het eindelijk tijd voor dé moment surprême, tijd om op zoek te gaan naar de man die de voorbije drie jaar bijna wekelijks te bezichtigen was in de krant, op TV, de radio, noem maar op. Een tweetal uur later, nadat de whisky geledigd was en ik met Dimitri Bontinck een sigaar gerookt had op het terras (echtig waar) besloten we huiswaarts te keren. Hij heeft formidabele dingen gezegd tijdens het interview, zoals enkel Dimitri Bontinck dat kan.

Tot op vandaag stuurt Dimi me nog geregeld een bericht. Bijvoorbeeld vannacht nog. Hij liet me weten dat hij weldra een datum ging hebben voor de officiële Dimitri Bontinck fandag. Ik besloot zijn grove dt-fout niet te verbeteren, met pijn in het hart. Voor de rest kan ik niet al te veel zeggen over mijn ontmoeting met Dimitri Bontinck. U kan zich binnenkort verwachten aan een leuke video, The Road To Dimi, omtrent dit hele gebeuren, waarin het interview ook te bezichtigen zal zijn.

UPDATE: Deel één van deze video kan u hier bekijken. Deel twee kan u hier vinden.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

De wondere wereld van ‘BREAKIN’ THE RULES’

Geachte dames en heren die dit schrijven lezen, welkom. Ik besloot dat het vandaag nog eens tijd was om een digitaal schrijven te plaatsen op dit medium. Ik schuimde menige nieuwssites af op zoek naar een leuk subject om over te schrijven, maar vond helaas niets dat interessant genoeg was. Niet dat mijn geschriften dat ooit zijn, maar bon. Ik besloot even Facebook te openen en de groep ‘BREAKIN’ THE RULES’ trok mijn aandacht. Sedert vorig jaar ben ik lid van die groep. Niet om effectief dingen te kopen of te verkopen, maar eerder voor humoristische doeleinden. ‘BREAKIN’ THE RULES’ is een groep waar Belgische Facebookgebruikers  producten verkopen aan andere leden van de groep.

Het blijft echter niet enkel bij de aan- en verkoop van producten. Sommige leden gebruiken deze groep ook om belangrijke informatie te vergaren omtrent vanalles en nog wat. Af en toe heb je leden die vragen waar ze het best een tatoeage (meestal een referentie naar eeuwige liefde of een speelkaart uit een boek kaarten) laten zetten en zij wachten dan vol spanning af op het -ongetwijfeld zeer doordachte- advies van de anderen, de onbekenden. Voor zij die dit graag in praktijk zien, heb ik een voorbeeld geregeld. U kan dat hier bekijken.

Het valt me ook op dat vele leden dezelfde achternaam hebben. Ik heb in de laatste tien minuten al dertig mensen gezien met de achternaam ‘Verkoopt’. Blijkbaar huist in deze groep toch een beetje een familiale sfeer. Voor sommigen wordt het echter allemaal een beetje té familiaal. Er zijn mensen die zich zodanig verbonden voelen met de andere nobele onbekenden uit de groep, dat zij het nodig achten om hen een kans te geven op het kopen van extensions die, uiteraard, eerst gedragen zijn in andermans weelderige bos haar. Zoals deze dame, bijvoorbeeld.

Daar stopt het echter niet. Er worden ook een resem mobiele telefoons aangeboden, soms zelfs incluis een leuke foto van de ouders van de vorige eigenaar, zonder dat je daar extra voor moet betalen. Wat een fantastisch aanbod. Een kans als deze mag je eigenlijk niet laten schieten.

Ook om advies kan je bij ‘BREAKIN’ THE RULES’ zijn. Dit meisje had bijvoorbeeld een vraag over de blockbuster van jewelste die momenteel in de bioscoop wordt vertoond. ‘Foute vrienden, de film’. Als we sommige leden van deze groep mogen geloven, is het fantastische film waarmee je op de met popcorn bevuilde grond zal rollen van het lachen. Ikzelf heb de film ook gezien in de cinema (uit curiositeit) en ik kan u garanderen dat het zeker niet de moeite is om deze film te gaan bezichtigen, integendeel. U zal eerder suïcidale gedachten hebben dan dat u lacht. Het feit dat alle vier de heren voor een deel hun geliefkoosde balzak op groot scherm vertonen, maakt het allemaal nog wat erger. Je hebt er ook mensen die vragen aan de 20.000 andere leden, die verspreid zitten over het hele Belgenland, wat er die avond te doen is. Helaas voor de betreffende jongedame, reageerde niemand op haar oproep. Zelfs als je probleemvoeten heb kan je hier terecht, zo blijkt. Voor een wrat, groot of klein, moet je bij ‘BREAKIN’ THE RULES’ zijn!

Voor ieders wat wils, zoveel is duidelijk. Deze groep is perfect entertainment als je niets te doen hebt en als je je niet snel stoort aan de mensheid. Een aanrader.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Kamp der miljoenen

Vandaag is de langverwachte dag. De strijd der titanen zal vanavond eindelijk plaatsvinden. Voor zij die de voorbije weken onder een figuurlijk rots hebben gelegen en niet weten over welk gebeuren ik het heb, sta me toe u in te lichten over the fight of the century. Omstreeks vijf uur Belgische tijd zullen twee sloebers, luisterend naar de naam Manny Pacquiao en Floyd Mayweather jr, elkaar recht in de ogen kijken in Las Vegas voor een kamp die gedurende zes jaar in de maak was. De bokser die deze wedstrijd op zijn naam schrijft krijgt drie wereldtitels toegewezen. Dat is omdat Ffloyd ‘money’ Mayweather twee wereldtitels heeft en Pacquiao één. De stakker die verliest heeft echter niet veel recht om te klagen, want beide heren zullen vanavond een leuk aantal dollars winnen.

Op voorhand is contractueel afgesproken dat Mayweather, die ook nog eens de best betaalde sporter ter wereld is, 60 procent van de opbrengsten op zijn rekening zal zien verschijnen. Dat zou komen op een slordige vier miljoen dollar per minuut. In totaal zal Mayweather vanavond 180 miljoen dollar verdienen. Een mens zou voor minder wat op zijn bek willen krijgen van een gekke Filipijn. Die gekke Filipijn heeft trouwens ook zeker geen reden tot financiële zorgen. Met de 120 miljoen dollar die hij verkrijgen zal, kan hij al eens iets tof kopen voor vrouwlief.

De hele wereld werd de voorbij weken gehypet, en met succes. Je kan er haast niet meer naast kijken, overal wordt wel gesproken over de wedstrijd van vanavond. Op het internet, in obscure bokscafés, in de krant, noem maar op. Het hele gebeuren is op het moment van dit schrijven vertien uur verwijderd van zijn start. Nonkel Ffloyd en ome Manny staat een dag vol stresskakskes te wachten alvorens ze zich in de ring begeven, dat staat vast. De wereld zal toekijken en luidop de naam scanderen van hij die vanavond geschiedenis schrijft. Wie het ook zijn zal, weet dat Dwayne -The Rock- Johnson nog altijd met vlag en wimpel zou winnen van u beiden.

Heren, ik wens u veel succes vanavond. Laat het alstublieft eindigen met een knock out en niet met een miezerige puntentelling van de jury, want dat zou een anticlimax van jewelste zijn.

Yours sincerely,

Vincent Pessers.

How to Satan

Ik was zonet aan het surfen op Reddit toen een verdachte post me opviel. ‘How to summon Demons’ luidde het. Ik heb altijd al een demoon willen oproepen, dus ik besloot op de link te drukken. Enkele seconden later had ik reeds spijt van mijn ietwat heroïsche daad. Ik kwam terecht op deze website (aanklikken op eigen risico). De koptitel bevestigde dat dit een avontuur zou worden dat ik snel ging vergeten. Er staat in grote rode letters te lezen: ‘JOY OF SATAN’, met op de achtergrond een pentagram, voor satanisten het teken van de duivel. De website heeft een -hoe kan het ook anders- zwarte achtergrond, met hier en daar wat tekst in verscheidene kleuren. Er staat onder andere dit te lezen:'”THERE IS NO GOD BUT MYSELF” “KNOWING THIS, WHO DARES WORSHIP THE FALSE GODS OF THE KORAN AND BIBLE?” -SATAN FROM THE QU’RET AL-YEZID

Het was me meteen duidelijk, ik bevond me in de spionkop van Satan zijn supporters. Ik besloot nog wat verder rond te snuisteren en ‘Visit our online store’ trok mijn aandacht. Ik klikte het aan en er stond te lezen dat er helaas geen boeken meer verkocht werden. Wat echter wel te aangeboden werd, waren CD’s. Ik kon gratis enkele Satanistische liederen beluisteren, tenminste, dat dacht ik toch. Ik werd wederom naar een nieuwe pagina geleid, maar er stonden nergens CD’s. Er stonden allerlei downloadbare teksten, die fans van nonkel Satan hadden gemaakt. Wat me opviel was dat er, buiten de ontelbare Satan-verheerlijkende en anti-Christelijke manifesten, er ook zeer veel sympathie was voor Hitler en zijn kornuiten. Ik zag loflezingen staan voor Goebbels, Hitler, Lenin en nog van dat schorem. Ik besloot wijselijk geen van die links aan te klikken en begaf me terug naar de homepage.

Op dit punt begin ik me ook af te vragen waar ik in hemelsnaam mee bezig ben. Ach, het was hoog tijd voor een nieuwe blog, dit leek me een uitstekende opportuniteit. Ik zag dat ze ook een hartverwarmende rubriek hadden. Het heet ‘Death, the afterlife and hell’. De hel is blijkbaar een plaats waar ze allen naar verlangen, want het wordt geprezen als een paradijs. Na het lezen van dit alles lijkt Satan een hoffelijke gastheer, want hij zorgt ervoor dat de zielen van de overlevenden met bewaking naar de hel gebracht worden. Het zou een zeer donkere plaats zijn, want het licht is de vijand. Het is duidelijk dat de leden van deze website niet het meest aangename type zijn om mee aan tafel te zitten op een familiefeest. Toch besluit ik nog even door te gaan, benieuwd hoe veel erger het allemaal nog worden kan.

‘How to dedicate your soul to Satan’, was nog één van de vele rubrieken. Toen ik hier belandde werd het pas echt eng. Het was een handleiding. Er stond precies uitgelegd hoe je een offer maakt aan Satan. Alvorens ze de benodigdheden meedeelden gaven ze nog een het volgende mee: “The initiation ritual is very personal, unless you decide to have friends participate, or are doing it as part of a group.”. In groep lijkt het me leuker, maar ieder z’n ding. Wat je blijkbaar nodig hebt om een offer aan Satan te brengen, is een blauwe, zwarte of rode kaars (hoeveel je zelf wilt), een steriele naald of scheermes, een wit blad papier en een droge pen. Die droge pen zal je moeten gebruiken om, in je eigen bloed, je naam en gebed te schrijven. Als dat allemaal gedaan is en je nog steeds niet doorhebt dat je geestesziek bent, moet je luidop het gebed scanderen en het papier verfrommelen en boven de brandende kaars houden. Afsluiten doe je met de volgende, profetische woorden: “So mote it be, Hail Satan!”.

Terug op de homepage besloot ik een helemaal naar de onderkant van de pagina te gaan. Daar stond in grote letters: ‘Teens for satan E-group’. Een chatruimte voor 13-19 jarigen die online konden chatten met online priests en aan wie ze al hun Satanistische vragen konden stellen. Zo ver wou ik het echter niet laten komen en ik besloot er mee te stoppen. Helemaal onderaan stond er een subtiele donate button, die ik ook maar liet voor wat het was. Ik bevond me vandaag op de donkere plaats van het internet en ik ben er oprecht niet goed van. Die Satanisten zijn de minsten niet, zoveel is duidelijk.

Yours sincerely,

Vincent Pessers.

Taxi Tom

Taxi Tom. Voor zij die van Antwerpen zijn vast een bekende naam. Taxi Tom (wat trouwens zijn echte naam is) rijdt jongeren rond voor de GVDA. Dat staat voor Gratis Vervoer Dienst Antwerpen. Op hun website staat het volgende te lezen: “Wij van de GVDA brengen jongeren naar discotheken, fuiven of jeugdhuizen en ook terug naar huis. En dit alles gratis en voor niks!”

Dit alles klinkt als muziek in de oren. Er is echter één klein probleem, en dat is de chauffeur. Deze loebas draagt de naam Taxi Tom, en is zeker niet op zijn mondje gevallen. Vorig jaar heeft Tom mij, en enkele vrienden, geregeld afgezet. Er leek geen vuiltje aan de lucht. Het was een periode waarin ik dacht “Tiens, die Tom is precies nog wel een oké gast.” Zelden heb ik me zo vergist. Vele mensen hadden mij gewaarschuwd voor het obscure persoon dat Taxi Tom heet, maar ik wou niet luisteren. Een drietal maanden na mijn eerste rit werd de Taxi Tom-hemel plots een ware hel. Ik werd levenslang verbannen en ik kreeg een resem scheldwoorden over me heen. Om geen oude koeien uit de sloot te halen, zal ik dit verhaal laten voor wat het is. Maar wees gerust, dit is niet het einde van de Taxi Tom saga.

We schrijven twee april. Ik bevond me op het studentenkot van een vriend. Ik was sinds enkele dagen weer bevriend op Facebook met Taxi Tom. Ik weet niet wat me bezielde toen ik hem vroeg of mijn vrienden en ik nog eens mochten meerijden, ik was jong en onbezonnen. Na enkele minuten kreeg ik een melding op mijn mobiele telefoon, het was Tom. Ik was euforisch, maar toch een beetje op mijn hoede, met Tom weet je nooit. Hij vroeg me wanneer hij ons moest komen halen. We spraken een uur en een locatie af, alles leek perfect te verlopen. Frederik, één van mijn vrienden die verder anoniem wenst te blijven en tevens eigenaar van het kot, besloot toch niet mee te gaan en de nacht door te brengen op kot. Olivier en ik namen dan de wijze beslissing om met de tram naar huis te gaan. Toen ik dat aan Tom meldde, vond hij dat totaal niet erg en moest hij er eens goed mee lachen, maar niet heus. Ik denk dat hij me wilde stenigen.

We hadden met Taxi Tom afgesproken om 22u30. Om 20u30 gaf ik aan Tom door dat het sprookje niet doorging en dat hij niet meer moest komen. Om 22u36 kreeg ik een antwoord. Het luidde: “Klootzak.” Die woordspeling ging door merg en been. Ik begon een antwoord te typen, maar alvorens ik dat kon verzenden, werd ik gebeld door the one and only, Taxi Tom. Ik liet de telefoon wijselijk rinkelen. Hij liet een voicemail bericht na. “Ge zijt ne dikke vuile spast en u moeder is een grote, dikke, vette hoer. Hebt ge dat gehoord, Pessers?! Klotenjong!”. De laatste keer dat ik een dispuut had met Tom, toen ook om een reden dat er eigenlijk geen was, was enkel ik het slachtoffer. Ditmaal betrok hij ook mijn moederlief erbij. Vandaar dat ik dit schrijven maak, genoeg is genoeg.

Tom was echter nog niet klaar met zijn manifest. Hij besloot om via Facebook zijn hart nog wat meer te luchten. Ik plaats onderaan enkele screenshots. Geloof me vrij, ze zijn het lezen zeker waard. Het ga u allen goed, en als ik u één wijze raad mag geven: Doe er alles aan om het mythische wezen dat Taxi Tom heet te mijden. Het doet u geen goed. Verre van zelfs.

Yours sincerely,

Vincent Pessers.

Screen Shot 2015-04-03 at 12.22.38Screen Shot 2015-04-03 at 12.23.43   Screen Shot 2015-04-03 at 12.23.15 Screen Shot 2015-04-03 at 12.23.58

What happens in Wetstraat, stays in Wetstraat.

We zijn vandaag twee april. Het Vlaamse internet (in Wallonië hebben ze dat niet) ontploft momenteel, en met rede. Minister van staat Steve Stevaert is op het moment van dit schrijven vermist. Enkele uren geleden raakte bekend dat hij zich moest verantwoorden voor de rechtbank omtrent een verkrachtingszaak. Steve, Steve, Steve, wat doe je toch. Nadat hij te gast was geweest bij Goedele Liekens bereikte zijn libido een onwaarschijnlijke piek en nodigde hij een vrouw, die betrokken was bij het programma, uit op zijn kantoor om daar samen naar de uitzending te kijken. Er wordt gefluisterd dat hij haar daar verkracht zou hebben.

En dat is niet het enige seksueel-getinte artikel uit de Wetstraat van vandaag. Ieders favoriet, Jean-Marie Dedecker, zegt dat vrouwen met hem naar bed wilden in ruil voor een plaats op de lijst. Ik weet niet goed wat voor vrouwen uit zichzelf op Jean-Marie zouden kruipen. Blinden, neem ik aan. Je moet al heel ambitieus zijn om zo’n zware taak te verrichten. Macht zou volgens hem erotiseren, iets wat Stevaert ongetwijfeld ook heeft gemerkt. Wat gebeurt daar toch allemaal, in die Wetstraat. God moge het weten. Wie weet worden in De Kamer ook heuse bunga bunga-feestjes georganiseerd. Als Maggie De Block er die dag niet is, weliswaar.

Momenteel valt niets anders te doen dan te wachten op nieuws van enfant terrible, Steve Stevaert. Zijn fiets is alvast terecht, dat is toch een beetje goed nieuws. Als hij het in de toekomst nog moeilijk zou hebben om zijn seksuele driften te onderdrukken, kan hij misschien eens Jean-Marie Dedecker contacteren. Voor Steve maakt hij ongetwijfeld een uitzondering. What happens in ‘Wetstraat’ stays in ‘Wetstraat’.

Yours sincerely,

Vincent Pessers