What happens in Wetstraat, stays in Wetstraat.

We zijn vandaag twee april. Het Vlaamse internet (in Wallonië hebben ze dat niet) ontploft momenteel, en met rede. Minister van staat Steve Stevaert is op het moment van dit schrijven vermist. Enkele uren geleden raakte bekend dat hij zich moest verantwoorden voor de rechtbank omtrent een verkrachtingszaak. Steve, Steve, Steve, wat doe je toch. Nadat hij te gast was geweest bij Goedele Liekens bereikte zijn libido een onwaarschijnlijke piek en nodigde hij een vrouw, die betrokken was bij het programma, uit op zijn kantoor om daar samen naar de uitzending te kijken. Er wordt gefluisterd dat hij haar daar verkracht zou hebben.

En dat is niet het enige seksueel-getinte artikel uit de Wetstraat van vandaag. Ieders favoriet, Jean-Marie Dedecker, zegt dat vrouwen met hem naar bed wilden in ruil voor een plaats op de lijst. Ik weet niet goed wat voor vrouwen uit zichzelf op Jean-Marie zouden kruipen. Blinden, neem ik aan. Je moet al heel ambitieus zijn om zo’n zware taak te verrichten. Macht zou volgens hem erotiseren, iets wat Stevaert ongetwijfeld ook heeft gemerkt. Wat gebeurt daar toch allemaal, in die Wetstraat. God moge het weten. Wie weet worden in De Kamer ook heuse bunga bunga-feestjes georganiseerd. Als Maggie De Block er die dag niet is, weliswaar.

Momenteel valt niets anders te doen dan te wachten op nieuws van enfant terrible, Steve Stevaert. Zijn fiets is alvast terecht, dat is toch een beetje goed nieuws. Als hij het in de toekomst nog moeilijk zou hebben om zijn seksuele driften te onderdrukken, kan hij misschien eens Jean-Marie Dedecker contacteren. Voor Steve maakt hij ongetwijfeld een uitzondering. What happens in ‘Wetstraat’ stays in ‘Wetstraat’.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Hallo, ik ga beginnen bloggen.

Een nieuwe blogpost van Vincent Pessers. België haalt opgelucht adem. Bij deze ga ik mezelf ook proberen een opdracht op te leggen. Ik ga een nobele poging ondernemen om elke week tweemaal een blogpost te schrijven. Mensen lezen graag en ik schrijf graag. Een win-win situatie, als het ware.

Ik hoor u echter denken: ‘Hey, Vinnie (u mag Vinnie zeggen), hoe gaat gij dat allemaal doen enzo?’. Wel, dat is een uitmuntende vraag waar ik zelf nog niet meteen antwoord op heb. Ik zou kunnen schrijven over wat ik allemaal doe op een dag, maar omdat dat absoluut geen hol is, is dat geen optie. Ik besloot het over een andere boeg te gooien.

Mijn vorige blogpost, Je suis Charlie, heeft vele “views” gehaald. Dat was op dat moment een zeer actueel onderwerp en dus heb ik samen met mijn mama, maar niet heus, besloten om een blogpost te schrijven over een actueel onderwerp van dat moment. Ik zal doorheen de frontpagina’s browsen van al wat journalistiek Vlaanderen mij te bieden heeft, en daar één artikel uitkiezen waarover ik mijn mening dan zal verkondigen in de vorm van een digitale tekst op dit medium. Het belooft een fantastisch avontuur te worden waarin bloed, zweet en tranen rijkelijk zullen vloeien.

Voor al de nieuwe mensen die hier niet zijn via de link die ik op Twitter deelde en die momenteel in een mentale tweestrijd verwikkeld zijn omtrent het al dan niet volgen van mijn account op WordPress, even wat info over mezelf: Ik ben Vincent Pessers, negentien jaar oud. Ik ben de winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede en de auteur van De Bijbel. Wekelijks red ik ook het leven van een honderdtal puppy’s in nood. Het ga u allen goed en ik hoop u wekelijks welkom te kunnen heten.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Je suis Charlie.

Normaliter ben ik iemand die zich niet moeit met het allerlei dat in de wereld gebeurt. Enfin, moeien. Dit zou eigenlijk niet als ‘moeien’ bestempeld mogen worden. Maar blijkbaar is het uiten van je mening één van de meest criminele daden dat een persoon begaan kan. Wel, fantasten, ik stel voor u vast te houden aan de takken van de bomen, want ik ga mijn ongezouten mening geven.

We weten allemaal dat u spot en mop omtrent uw geloof niet weet te appreciëren, en daar kan ik volledig inkomen. Waar ik echter niet kan inkomen, is de manier van reactie. Het leven nemen van twaalf mensen, wiens enige doel was om lezers te laten lachen, is die reactie. Dat is de oplossing die, volgens jullie, ideaal is om de “meedogeloze” cartoonisten te straffen. Ik vraag me dan ook af of er wel enige rede wordt gestoken in het denkproces dat jullie voeren na het opmerken van zo’n prent. Als jullie oprecht denken dat jullie Profeet zou willen dat er bloed moet vloeien na zulk satire, dan kan ik niet anders dan denken dat jullie intellect equivalent is aan dat van een koala. Dat zijn niet zo’n slimme beestjes, en ik denk ook niet dat jullie, radicalisten, dat zijn. Alvorens naar uw AK-47 te grijpen, sta me toe dat te staven. Jullie hebben het ongelofelijke talent om telkens weer te opteren voor de meest idiote reactie die je geven kan. Als jullie oprecht serieus willen genomen worden, stop dan met dit soort achterlijke feiten te plegen.

“Er moet en er zal niet gelachen worden met ons!’”, is wat u denkt. Wat u echter niet lijkt te beseffen, is dat er steeds meer mensen een zekere afkeer gaan creëren voor u en waarin u gelooft. Als het u echt een zeer goed plan lijkt om mensen hun recht op de vrije meningsuiting af te nemen, dan ga ik daar niet tussen komen. Ik kan eigenlijk niet al te veel doen buiten mijn mening geven, maar kijk, dat is nu net waar het allemaal om draait. Ik kan niet anders dan walgen van dit alles. Ik ben in geen geval racistisch, verre van zelfs, maar ik merk wel dat ik een zekere afschuw begin te ontwikkelen. En dat is allemaal de schuld van u. U die er telkens weer in slaagt om de meest idiote reactie te leveren op de meest normale dingen.