K3, c’est fini.

Woensdag achttien maart zal de geschiedenisboeken ingaan als de dag dat de wereld even stopte met draaien. Het hele land verkeert in een diepe shock, maar niet heus. K3, de de beruchte meidengroep van Studio 100, met wie ik in mijn eerste 5 levensjaren lief en leed heb gedeeld, houdt op te bestaan. Tenminste, de huidige zangeressen toch. Toen enkele jaren geleden Kathleen er de brui aan gaf,  had ik het al moeilijk. De volledige basis van mijn jeugd was weg. Plots kwam daar een nieuwe blonde, wulpse dame bij, een Hollandse dan nog wel. Het was toen al duidelijk. K3 zou nooit meer dezelfde zijn.

Karen, Josje, en die met haar zwart haar, hebben zonet een persconferentie gegeven waarin ze hun afscheid aankondigden. Menige tranen vloeiden over mijn wangen. Niet omdat ze stoppen, maar omdat er een TV-show komt waarin K3 op zoek gaat naar een nieuwe K3. Moet dat nu echt, Gert? Alsof we nog niet genoeg talentenshows hebben. Het leven is vandaag niet eerlijk.

Ik vraag me af of we in de toekomst nog van hen gaan horen. Kathleen dacht enkele jaren geleden dat het een goed idee zou zijn om solo te gaan. Een plan dat faliekant is mislukt. God moge weten waar onze bevallige blonde nu ronddalkt. Karen zal een prominent figuur worden op de Vlaamse televisie, dat is ondertussen al wel duidelijk, aangezien ze momenteel in drie programma’s te zien is. En die met haar zwart haar? Ach, die heeft halfgod Gene Thomas nog. Zij heeft in geen geval te klagen.

Dames, ik wens jullie alledrie het beste, het ga jullie goed. Josje, ik richt me nu specifiek tot jou. Als je ooit een ranke schouder nodig hebt om op uit te huilen, bied ik je de mijne aan. Die is te verhuren aan democratische prijs en wetenschappelijk bewezen beter als die van Kevin Janssen. Call me.

Yours sincerely,01-K3-achtergronden-k3-wallpapers-karen-damen-kristel-verbeke-josje-huisman-wallpaper

Vincent Pessers.

Hey, Vince, kop op.

M’n waarde heer Vincent Kompany, gegroet. U moge mij dan wel niet kennen (iets waar we spoedig verandering in moet brengen, me dunkt), sta me toe u op te beuren in deze voor u donkere tijden. Ik ben, net zoals velen, een fan van u. Meer zelfs, ik adoreer u. Voor zij die de naam Kompany hoog in het vaandel dragen, is het een jammerlijke zaak om te zien hoe uw recente voetbalprestaties worden omschreven in de pers en op sociale media.

Oké, u zit in een vormdip, dat is duidelijk. Iets wat voor velen blijkbaar genoeg is om uw hele carrière op de figuurlijke korrel te nemen. Dat is nu toch niet van doen, hé. U verdient dat niet. Maar laat het niet aan uw patriottische hart komen, er is nog een ganse natie die zich achter u schaart. Zij die zeggen dat u geen leider bent, en dat nooit geweest bent, zijn klaar voor de brandstapel. U heeft in het verleden meermaals bewezen dat u meer bent als een leider, een koning.

U leidt de beste generatie die ons Belgische voetballand ooit kende en u doet dat op magistrale wijze. U heeft bij Manchester City een joekel van een steen bijgedragen om hen weer naar een topniveau te tillen. Om dit alles nog beter te maken, bent u ook nog eens een zeer slim, sympathiek en vrijgevig persoon.  Indien u nog niet doorheeft hoe hard ik u steun: U zou mijn hond mogen overrijden met een camion, en ik zou nog steeds ‘Vince the prince’ scanderen door de straten, als u ons Belgenland naar victorie leidt op het Europese kampioenschap. Het ga u goed, Vince. U komt wel terug, ik ben er gerust op.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Hallo, ik ga beginnen bloggen.

Een nieuwe blogpost van Vincent Pessers. België haalt opgelucht adem. Bij deze ga ik mezelf ook proberen een opdracht op te leggen. Ik ga een nobele poging ondernemen om elke week tweemaal een blogpost te schrijven. Mensen lezen graag en ik schrijf graag. Een win-win situatie, als het ware.

Ik hoor u echter denken: ‘Hey, Vinnie (u mag Vinnie zeggen), hoe gaat gij dat allemaal doen enzo?’. Wel, dat is een uitmuntende vraag waar ik zelf nog niet meteen antwoord op heb. Ik zou kunnen schrijven over wat ik allemaal doe op een dag, maar omdat dat absoluut geen hol is, is dat geen optie. Ik besloot het over een andere boeg te gooien.

Mijn vorige blogpost, Je suis Charlie, heeft vele “views” gehaald. Dat was op dat moment een zeer actueel onderwerp en dus heb ik samen met mijn mama, maar niet heus, besloten om een blogpost te schrijven over een actueel onderwerp van dat moment. Ik zal doorheen de frontpagina’s browsen van al wat journalistiek Vlaanderen mij te bieden heeft, en daar één artikel uitkiezen waarover ik mijn mening dan zal verkondigen in de vorm van een digitale tekst op dit medium. Het belooft een fantastisch avontuur te worden waarin bloed, zweet en tranen rijkelijk zullen vloeien.

Voor al de nieuwe mensen die hier niet zijn via de link die ik op Twitter deelde en die momenteel in een mentale tweestrijd verwikkeld zijn omtrent het al dan niet volgen van mijn account op WordPress, even wat info over mezelf: Ik ben Vincent Pessers, negentien jaar oud. Ik ben de winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede en de auteur van De Bijbel. Wekelijks red ik ook het leven van een honderdtal puppy’s in nood. Het ga u allen goed en ik hoop u wekelijks welkom te kunnen heten.

Yours sincerely,

Vincent Pessers

Je suis Charlie.

Normaliter ben ik iemand die zich niet moeit met het allerlei dat in de wereld gebeurt. Enfin, moeien. Dit zou eigenlijk niet als ‘moeien’ bestempeld mogen worden. Maar blijkbaar is het uiten van je mening één van de meest criminele daden dat een persoon begaan kan. Wel, fantasten, ik stel voor u vast te houden aan de takken van de bomen, want ik ga mijn ongezouten mening geven.

We weten allemaal dat u spot en mop omtrent uw geloof niet weet te appreciëren, en daar kan ik volledig inkomen. Waar ik echter niet kan inkomen, is de manier van reactie. Het leven nemen van twaalf mensen, wiens enige doel was om lezers te laten lachen, is die reactie. Dat is de oplossing die, volgens jullie, ideaal is om de “meedogeloze” cartoonisten te straffen. Ik vraag me dan ook af of er wel enige rede wordt gestoken in het denkproces dat jullie voeren na het opmerken van zo’n prent. Als jullie oprecht denken dat jullie Profeet zou willen dat er bloed moet vloeien na zulk satire, dan kan ik niet anders dan denken dat jullie intellect equivalent is aan dat van een koala. Dat zijn niet zo’n slimme beestjes, en ik denk ook niet dat jullie, radicalisten, dat zijn. Alvorens naar uw AK-47 te grijpen, sta me toe dat te staven. Jullie hebben het ongelofelijke talent om telkens weer te opteren voor de meest idiote reactie die je geven kan. Als jullie oprecht serieus willen genomen worden, stop dan met dit soort achterlijke feiten te plegen.

“Er moet en er zal niet gelachen worden met ons!’”, is wat u denkt. Wat u echter niet lijkt te beseffen, is dat er steeds meer mensen een zekere afkeer gaan creëren voor u en waarin u gelooft. Als het u echt een zeer goed plan lijkt om mensen hun recht op de vrije meningsuiting af te nemen, dan ga ik daar niet tussen komen. Ik kan eigenlijk niet al te veel doen buiten mijn mening geven, maar kijk, dat is nu net waar het allemaal om draait. Ik kan niet anders dan walgen van dit alles. Ik ben in geen geval racistisch, verre van zelfs, maar ik merk wel dat ik een zekere afschuw begin te ontwikkelen. En dat is allemaal de schuld van u. U die er telkens weer in slaagt om de meest idiote reactie te leveren op de meest normale dingen.